സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതം സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ പരിമിതികളുടെ പ്രാഥമിക പാഠങ്ങളില്‍ നിന്നും ആരംഭിയ്ക്കുന്നു.സ്ത്രീ സങ്ങല്പം, എന്നപേരില്‍ സ്ത്രീകളില്‍ പലര്‍ക്കും അനവന്റെ സ്വത്വത്തെ കുറിച്ചുള്ള അറിവ്, പലപ്പോഴും പുരുഷ നിര്മിതിയാണ്.സമൂഹത്തിന്റെ മൊത്തമായ അച്ചടക്കത്തിനും, ഭദ്രതയ്ക്കും, സ്ത്രീകള്‍, ഒരു പരിധിയ്ക്കുള്ളില്‍ മാത്രം(പലപ്പോഴും, അത് ലൈന്‍ ബസ്സുകളുടെ സ്ത്രീ സീറ്റുകള്‍ പോലെ!!!!!) സമൂഹത്തില്‍ ഇടപെടാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുന്നു. അത്തരം ഒരു ഉള്‍വലിയല്‍ സ്ത്രീകള്‍ നടത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത, , സാമൂഹ്യ ബന്ധങ്ങളുടെ സ്ഥാപനവല്ക്കരനതിലൂടെ സമൂഹം ഭംഗിയായി ന്യയീകരിയ്ക്കുന്നു. അതിനു പ്രധാന ഉപാധിയായി ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നത്, അവളുടെ ശരീരമാണ്. എപ്പോഴും, എവിടെ നിന്നും ഭീഷണി ഉയര്നെക്കാവുന്ന, അപകടം പിടിച്ച ഒരു വസ്തുവായി, സ്ത്രീ ശരീരത്തെ ചിത്രീകരിയ്ക്കുന്നതോടെ, അവളുടെ ഉപബോധ മനസിനെ സമൂഹം നിയന്ത്രിയ്ക്കുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള, ഏറ്റവും, വിലകുറഞ്ഞ തുരുപ്പു ചീട്ടാനത്. അത്തരംപരിമിതികളെ നിരാകരിയ്ക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ, അപഥസഞാരിനി കലായോ , മൂന്നാം കിട ഫെമിനിസ്ടുകളയോ, ചിത്രീകരിയ്ക്കുന്നത്, പലപ്പോഴും ഭീരുത്വം കൊണ്ടാണ്. കാലാകാലങ്ങളായി, അത് ഉപയോഗത്തിലുണ്ട്. "അച്ഛനില്ലാത്ത കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ" എന്നത് മാതൃത്വതിനെ വരെ ചെളിക്കുണ്ടിലെയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നു.ആത്യന്തികമായി, തന്റെ അറിവോ, അനുവാദമോ, കൂടാതെ, തന്നില്‍ അടിചെല്‍പ്പിയ്ക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കൂട്ടം ബീജങ്ങളില്‍ ഒന്നിനെയാണ്, സ്ത്രീ ഭയക്കേണ്ടത് എങ്കില്‍, സാനിടരി നാപ്കിനുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തികമായ ഒരു സമൂഹത്തില്‍, നിരോധന മാര്‍ഗങ്ങളും സഹാജമാവുന്ന കാലം വിദൂരമല്ല;കാരണം, ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തില്‍ ഒരു സ്ത്രീയയിരിയ്ക്കുക, എന്നത്, ഒരേ സമയം, അഭിമാനകാരവും, ദുഷ്കരവുമാണ്. മാറ്റം, എല്ലാവരും അര്‍ഹിയ്ക്കുന്നു.. നമുക്ക് സദ്‌ ആചാരങ്ങളെ ആവശ്യമുള്ളൂ.. ആകാശങ്ങളതങ്ങി നിര്‍ത്താനുള്ള ബാധ്യത ഇല്ല.

ഇന്ന് ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ മറ്റാരെ എങ്കിലും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ വിരുദ്ധന്‍ എന്ന് വിളിച്ചാല്‍ , അതൊരു സ്വപ്നാടനക്കാരന്റെ വിഭ്രാന്തിയായി കരുതലായി കരുതാനേ കഴിയൂ. കാരണം ഇന്ന് എവിടെയും കമ്മ്യൂണിസം ഇല്ല, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ വിരോധത്തിന്റെ ചിത്രമെഴുതാന്‍ ചുവരുമില്ല.
കേരളവും, ബംഗാളും ത്രിപുരയും, പോലുള്ള കൊച്ചു പ്രവിശ്യകളില്‍ ചെന്ന് ചോദിയ്കൂ, "നിങ്ങളുടെ ലക്‌ഷ്യം എന്താണ് ?പത്തു കൊല്ലം, ഇരുപതു കൊല്ലം മുന്‍പ്, അങ്ങനെ കാലത്തിന്റെ അടുക്കുകള്‍ ചികഞ്ഞു പോവുമ്പോള്‍, ഒരു ഖട്ടതിനു ശേഷം, ഭീമമായ ശൂന്യതയാണ് കാണാന്‍ കഴിയുക. നിങ്ങള്‍ എന്തിനു വേണ്ടി രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ പാട് പെടുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍, പണ്ടേതെത് പോലെ, സമത്വ സുന്ദരമായ ഭാവിയ്യ്ക്ക് വേണ്ടി എന്ന് പറയാന്‍ ധൈര്യപ്പെടുമോ ഇന്നുള്ളവര്‍? ഒരു നല്ല നാളെ എന്ന വാക്ക്, തൊട്ടാവാടി ചെടി പോലെ, മിഴിപൂട്ട്ടി, എവിടെയോ, നിദ്രയിലാണ്, ഒരു പക്ഷെ പൈങ്കിളി കഥകളില്‍ ആയിരിയ്ക്കാം. എന്നാല്‍ അകെ മൊത്തം കൂട്ടി കിഴിച്ച് നോക്കിയാല്‍, ആര്‍ക്കും സമ്മതിയ്ക്കേണ്ടി വരും, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍, മറ്റു കക്ഷികളില്‍ നിന്ന് വേറിട്ട ഒരു അര്‍പ്പണ രഹസ്യമാണ് എന്ന്, അല്ലെങ്ങില്‍ ആയിരുന്നു എന്ന്... അതുകൊണ്ട് പഴയ പുസ്തകത്തിന്റെ പുതിയ പതിപ്പുകള്‍ ഇറക്കുന്നതില്‍ നിന്നും വേറിട്ട്‌..................
"സഖാക്കളേ........ നമുക്ക് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാം...!"

ചിലരുണ്ട്... അന്യായത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്ന്, സ്വന്തം ശരികളുടെ കച്ചി തുരുംബുകളിലെയ്ക്ക് പിടിച്ചു കയറുന്നവര്‍, ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തി തളരുന്നവര്‍.. ജീവിതത്തിന്റെ സായന്തനങ്ങളില്‍ വ്രണങ്ങളും, ഇരുട്ടും മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നവര്‍.. അവനവനു വേണ്ടിയല്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിലേയ്ക്ക് മരിച്ചു പോവുന്നവര്‍....ഒരു കനു സന്യലാവാം.. സുബ്രമണ്യ ദാസാവം .. ആരുമാവം.. നമ്മുടെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടാനുല്ലവയുടെ നിഖണ്ടു വായിച്ചു തീര്‍ന്നു പോവുന്നു..നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ തോല്‍ക്കുകയും, നഷ്ടപ്പെടനുള്ളവര്‍ ജയിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തലമുറയാണ് നമ്മുടേത്‌.. നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ ഉറങ്ങട്ടെ ... അവരുടെ പ്രേതങ്ങളെ കെട്ടിയഖോഷിയ്ക്കരുത് .. അവരുടെ ശവക്കുഴികള്‍ ചൂഴാതെ..ഭീരുത്വവും , സ്വാര്‍ഥതയും , മാത്രം കൈമുതലായുള്ള ഞങ്ങളോട്, ഈ തോറ്റ തലമുറയോട്, പ്രപഞ്ച മനസേ, പൊറുക്കുക.... ഒന്നിരുന്നു കരയാന്‍, ഇനി എത്ര ദൂരം പോവണം... !!!
shanthanu dutta- (hazar chouraasi ki ma )

പോവുന്നിടത്തെല്ലാം, എന്തെങ്ങിലും ബാക്കി വെയ്കുക എന്നത് അരുണയുടെ ശീലമായിരുന്നു.കീഴ്ക്കാം തൂക്കായ ആ പാറക്കെട്ടുകളില്‍ അവള്‍ പേര് എഴുതിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ മുളകളുടെ തണ്ടുകളില്‍ കോരി വരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.മഞ്ഞു മൂടിയ ആ താഴ്വാരത്ത്, ഒരു സില്‍വര്‍ വോക്ക് നട്ടിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെയങ്ങിനെ...

എപ്പോഴും എന്തെങ്ങിലുമൊക്കെ ബാക്കിയാക്കുന്നതില്‍, അവള്‍ അസ്ഥിത്വം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു.എന്നെങ്ങിലും ഒരിയ്ക്കല്‍, അവിടങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌ തിരിച്ചുചെല്ലനാവും എന്ന് വിശ്വസിച്ചു. വഴികളില്‍ ബാക്കിയാക്കിയവ അങ്ങിനെയാണ് അരുണയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവയായത് . കണ്മുന്‍പില്‍ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോയ മനുഷ്യര്‍ അവളില്‍ അവസനിപ്പിച്ചതൊക്കെയും വഴികളില്‍ ഒളിച്ചു വെയ്ക്കാന്‍ അരുണ ആഗ്രഹിച്ചു. ദേഹത്തില്‍ നിന്നകന്നു ഏതോ ദേഹി, തന്നെ കാണും പോലെ , തന്നില്‍ നിന്നകന്ന്, താന്‍ ലോകത്തെ കാണുമ്പോള്‍, തിരിച്ചറിയാന്‍, എന്തെങ്ങിലുമൊക്കെ ബാക്കിയാവണം എന്നത് അവളുടെ സ്വാര്‍ഥതയായിരുന്നു.
ഒരു വേനല്‍ യാത്രയുടെ ആരംഭത്തില്‍ ഒരു കുടന്ന വെള്ളമാണ് അവള്‍ ബാക്കിയാക്കിയത്.വീണ്ടുമൊരു വേനലില്‍ തിരികെ വരുവാന്‍ ഒരു പിന്‍വിളിയ്ക്കായി.പോവും മുന്‍പ്, കാക്കയോടു അവള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു , തിരികെ വന്നില്ല എങ്കില്‍ ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്, കല്ലിട്ടു കുടിയ്ക്കേണ്ട, ഇതും, ഒരുരുള ചോറും നിന്റെ അവകാശമാണ്. എന്നിലൂടെ നീ അത് ബാക്കിയാക്കുന്നു.. കാക്ക ഇര തേടി പറന്നു പോയി.. അവസാനമില്ലതൊരു വഴിയിലേയ്ക്കു അവളും.